شاخصه های حکومت «بنی امیه»
صفحه کاربران ویژه - خروج
ورود کاربران ورود کاربران

ورود به حساب کاربری

کلمه امنیتی:

نام کاربری:

کلمه عبور:

برای استفاده از امکانات پایگاه ثبت نام کنید .
مرتب سازی بر اساس
 

شاخصه های حکومت «بنی امیه»

پرسش : برای حکومت «بنی امیه» چه شاخصه ها و ویژگی هایی می توان برشمرد؟
پاسخ اجمالی: برخی از شاخصه های حكومت «بني اميه» عبارتند از: 1- از ميان بردن ارزش هاي اسلامي همچون زهد، تقوا، علم و فضيلت و ... 2- احياي سنت هاي جاهلي و روي آوردن به تجملات. 3- استفاده از بيت المال مسلمين به مانند اموال شخصی. 4- مسلط ساختن جمعي از اوباش و افراد بي ايمان بر سر مردم. 5- اختناق و فساد و ظلم بي حساب و مبارزه بي رحمانه با هر چيز و هر كس كه در مسير خودكامگي آن ها قرار مي گرفت.
پاسخ تفصیلی: ویژگی های حکومت جبار امویان را می توان در چند امر خلاصه کرد:
1. از میان بردن ارزش های اسلامی همچون زهد، تقوا، وارستگی، علم و فضیلت، پیشگام بودن دروو مانند این ها.
2. احیایهای جاهلی و روی آوردن به تجملات پر هزینه سلاطین ساسانی و فراعنه مصر و قیصرها، مانند ساختن کاخ های پر زرق و برق(1) و هر گونهو تبذیر(2).
3. پنجه افکندن بر بیت المال مسلمین و هزینه کردن آن در اموری که تنها پایه های حکومت آن ها را تقویت می کرد و نه تنها سودی به حالاسلامی نداشت، بلکه شلاقی بود بر پشت مستمندان، و همچنین بخشیدن پول های کلان به دار و دسته فاسد و تبهکارشان و محروم ساختن مستحقان واقعی بیت المال.
4. مسلط ساختن جمعی از اوباش و افراد بیو بی سر و پا و بیبر سر مردم و عقب زدن چهره های پاک و باتقوا از صحنه اجتماع و خانه نشین کردنو یاران پیامبر(صلیعلیه و آله).(3)
5. اختناق و فساد و ظلم بی حساب و مبارزه بی رحمانه با هر چیز و هر کس که در مسیر خودکامگی آن ها قرار می گرفت.(4)
پی نوشت:
(1). جرج جرداق مي نويسد: «بارزترين نمونه امويين براي نشان دادن صفات و روحيه بني اميه، معاويه بن ابي سفيان است. ما وقتي كه دربارة او دقت كنيم، مي بينيم كه او از اخلاق اسلامي فاصله بسيار داشت، لباس ابريشمي مي پوشيد و در ظرف طلا و نقره غذا مي خورد و هنگامي كه ابو درداء به او مي گويد: از رسول خدا(عليه السلام) شنيدم كسي كه در ظرف طلا و نقره غذا بخورد، شكم او را از آتش جهنم پر مي كنند، در پاسخ، بدون هيج ملاحظه اي مي گويد: اما من اشكالي در اين كار نمي بينم!» (امام على(علیه السلام) صداى عدالت انسانى، همان، ج 4، ص 31).
(2). معاويه، بنيان گذار رژيم اموي، خلافت اسلامي را به سلطنت موروثي به سبك پادشاهان ايران و روم تبديل كرده بود. پروفسور استاسيلاس كويارد فرانسوي مي گويد: «معاويه كاخ با عظمتي در شهر دمشق برافراشت و تخت خلافت را در تالار آن براي جلوس خود گذاشت و به رسم شهرياران بيگانه، دربانان و سرايداراني در آن جا برگماشت. و هنگامي كه بيرون مي رفت يك دسته پاسبانان مخصوص (اسكورت) گرداگردش را گرفته، براي نگاهداري وي به دنبالش مي رفتند. معاويه پسرش يزيد را جانشين تاج و تخت خود نمود» (سازمان هاي تمدن امپراتوري اسلام، طباطبائی، فخرالدین، تمیم داری، احمد، بایا، تهران، 1394 شمسی، چاپ اول، ص 58). از اين جا بود كه عمر به او مي گفت: «تو كسراي عرب هستي» و خودش نيز در برخي مجالس خصوصي از حكومت خود با ملك و پادشاهي تعبير مي كرد (تاريخ اليعقوبى، الكاتب العباسى، احمد بن أبى يعقوب بن جعفر بن وهب واضح، دار صادر، بيروت، بى تا، ج 2، ص 218) و بعضي از كساني كه به حضور وي بار مي يافتند، به عنوان پادشاهي به او اداي احترام مي نمودند (همان، ج 2، ص 216). خلفاي اموي تجمل پرستي و اسراف در بيت المال را جزء برنامه خود قرار داده بودند و كارگزاران و مأموران آن ها نيز همين رويه را داشتند و اين روش در تمام شئون دولت، در ميان كاركنان معمول شده بود. ابن خلدون مي نويسد: «حجاج بن يوسف براي آن كه ختنه سوران باشكوه براي پسرش برپا كند، از ايرانيان درباره بزرگ ترين جشن هايي كه ديده بودند، پرسش مي كرد و آنان از مراسم جشن هاي پرخرج و پرتجمل كه ديده بودند، براي او تعريف كردند. او هم به تقليد آن ها چنان جشن باشكوهي برپاداشت!» (مقدمه ابن خلدون، ابن خلدون، عبدالرحمان بن محمد، مترجم: گنابادی، محمد پروین، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، تهران، 1336 شمسی، چاپ اول، ج 2، ص 319).
(3). در حكومت وحشت انگيز اموي كه نزديك به هفتاد سال طول كشيد، جنايات و مظالم اموي ها به حدي بود كه اگر به تفصيل بيان گردد، مثنوي هفتاد من كاغذ مي شود، از قساوت و خشونت امويان داستان هاي بسيار شگفت انگيزي در تاريخ آورده اند كه حكايت ذيل نمونه اي از آن هاست. مسعودي مي نويسد: مردم اصفهان چند سال نتوانستند خراج مقرر را بپردازند. حجاج، عربي بدوي را به ولايت آن جا گماشت و از او خواست كه خراج اصفهان را گردآوري كند. اعرابي چون به اصفهان رفت، چند كس را ضامن گرفت و ده ماه به آن ها مهلت داد. چون در موعد مقرر خراج را نپرداختند، آن ها را كه ضامن بودند، بازداشت و خراج را مطالبه كرد. آن ها باز اظهار عدم توانايي نمودند. اعرابي سوگند ياد كرد كه اگر خراج را نياورند، آنان را گردن بزند. يكي از آن ها پيش او رفت و اعرابي دستور داد تا گردنش را بزنند و بر آن نوشتند: فلان بن فلان، بدهي خود را دادي! پس فرمان داد تا آن سر را در كيسه اي نهادند و بر آن مهر زد و دومي را نيز چنين كرد. مردم ناچار از هر طريق كه بود، خراجي را كه بر عهده داشتند، جمع كردند و ادا نمودند (مروج الذهب، همان، ج 2، ص 170). درباره دوران حكومت حجاج بن يوسف كه يكي از دژخيمان رژيم منفور اموي بود و استيلاي او بر مردم به منزله تازيانه عقوبت و شكنجه تعبير مي شد، داستان هاي هولناكي نقل كرده اند كه مايه نفرت هر انساني است. مؤلّف تجارب السلف مي گويد: در زندان او چند هزار كس از قاريان قرآن و فقها و بزرگان محبوس بودند و گفته بود تا به آنان آب آميخته با نمك و آهك بدهند! (تجارب السلف، هندوشاه بن سنجر بن عبدالله صاحبی نخجوانی، کاتب: صدر اعظم اصفهانی محمد باقر بن عبدالحسین بن محمد حسین، خطی، 1314 قمری، ص 70). از رسوايي هاي بزرگ امويان خشونت و قساوتي بود كه دربارة زيدبن علي و فرزندش يحيي بن زيد نشان دادند. آنان جنازه زيد را از قبر بيرون كشيدند و سرش را جدا كردند، آن گاه به دمشق و از آن جا به مكه و مدينه بردند و بدنش را به دار آويختند و سه سال هم چنان بر سر دار بود! پس از آن، بدنش را پايين آوردند و آتش زدند و خاكستر او را در فرات ريختند (مروج الذهب، همان، ج 3، ص 208؛ تاريخ يعقوبي، همان، ج 2، ص 326).
تاریخ انتشار: « 1396/06/16 »

مطالب مرتبط

شاخصه های حکومت «بنی امیه»

ماهیت حکومت «بنی امیه»

قیام های دوران «بنی امیّه»

سابقه حضور بنی امیّه در شام

قیام امام حسین(ع) موجب انقراض بنی امیّه

فهرست نظرات
*متن
*کد امنیتی http://makarem.ir
تعداد بازدیدکنندگان : 144